هجو وطنز در ادبیات فارسی


ایرج میرزا شاعری دیر اشنا

شعر فروغ برای شوهرش پرویز شاهپور


تقدیم به همسرم

بازگشت
ز آن نامه ای که دادی و ز آن شکوه های تلخ
 تا نیمه شب به یاد تو چشمم نخفته است
 ای مایه ی امید من ... ای تکیه گاه دور
 هرگز مرنج از آنچه به شعرم نهفته است
 شاید نبوده قدرت آنم که در سکوت
احساس قلب کوچک خود را نهان کنم
 بگذار تا ترانه ی من راز گو شود
بگذار آنچه را که نهفتم عیان کنم
تا بر گذشته می نگرم عشق خویش را
 چون آفتاب گمشده می آورم به یاد
 می نالم از دلی که به خون غرقه گشته است
« این شهر .... غیر رنجش یارم به من چه داد ؟ »
این درد را چه سان به دل خود نهان کنم ؟
 آن دم که قلبم از تو به سختی رمیده است
آن شعرها که روح تو را رنج می دهد
 فریادهای یک دل محنت کشیده است
گفتم قفس ! ... ولی چه بگویم که پیش از این
 آگاهی از دورویی مردم مرا نبود
 دردا که این جهان فریبای پر ز راز
 با جلوه و جلای خود آخر مرا ربود
 کنون منم که خسته ز دام فریب و مکر
 بار دگر به کنج قفس ! رو نموده ام
 بگشای در که در همه دوران عمر خود
جز پشت میله های قفس خوش نبوده ام
 پای مرا دوباره به زنجیرها ببند
 تا فتنه و فریب ز پایم نیفکند
تا دست پر ز قدرت امیال رنگ رنگ
 بندی دگر دوباره به پایم نیفکند
20 اسفند فروغ
حالا می فهمی که چه قدر دوستت دارم و چه قدر پشیمان هستم

   + سید جمال طباطبایی ازاد - ۱٢:٠۸ ‎ق.ظ ; شنبه ٢ بهمن ۱۳۸٩